loader

Główny

Zapalenie oskrzeli

Czym są cefalosporyny, generacje leków, stosowanie u dzieci i dorosłych

Cefalosporyny w tabletkach to jedna z najbardziej rozbudowanych grup leków przeciwbakteryjnych, które są szeroko stosowane w leczeniu dorosłych i dzieci. Leki z tej grupy cieszą się dużą popularnością ze względu na ich skuteczność, niską toksyczność i wygodną formę stosowania..

Ogólna charakterystyka cefalosporyn

Cefalosporyny mają następujące cechy:

  • przyczyniają się do zapewnienia działania bakteriobójczego;
  • różnią się szerokim zakresem działań terapeutycznych;
  • w około 7-11% powodują rozwój alergii krzyżowej. Grupa ryzyka obejmuje pacjentów z nietolerancją penicyliny;
  • leki nie wpływają na działanie przeciwko enterokokom i listeriom.

Przyjmowanie leków z tej grupy może odbywać się wyłącznie zgodnie z zaleceniami i pod nadzorem lekarza. Antybiotyki nie są przeznaczone do samoleczenia.

Stosowanie leków cefalosporynowych może przyczyniać się do następujących niepożądanych reakcji ubocznych:

  • reakcje alergiczne;
  • zaburzenia dyspeptyczne;
  • zapalenie żyły;
  • reakcje hematologiczne.

Klasyfikacja leków

Antybiotyki cefalosporyny są zwykle klasyfikowane według pokolenia. Lista leków według generacji i postaci dawkowania:

PokoleniePrzygotowania wewnętrzneLeki do podawania pozajelitowego (dożylnego, domięśniowego)
1CephalexinLeki na bazie cefazoliny: Cefamezin, Kefzol
2Preparaty na bazie cefuroksymu-axeitilu: Zinnat, Kimacef, Zinacef, CeftinCefuroksym, Cefoksytyna
3CefiksymCeftriakson, Cefotaxime, Cefoperazone
4Cefepim, Meropenem, Aztreonam
pięćFosamil ceftaroliny, ceftobiprol

Główne różnice między pokoleniami: spektrum działania przeciwbakteryjnego i stopień oporności na beta-laktamazy (enzymy bakteryjne, których działanie jest skierowane przeciwko antybiotykom beta-laktamowym).

Leki pierwszej generacji

Stosowanie tych leków przyczynia się do zapewnienia wąskiego spektrum działania przeciwbakteryjnego.

Cefazolina to jeden z najpopularniejszych leków, który pomaga wywierać wpływ na paciorkowce, gronkowce, gonokoki. Po podaniu pozajelitowym przenika do miejsca uszkodzenia. Stabilne stężenie substancji czynnej uzyskuje się po trzykrotnym podaniu leku w ciągu 24 godzin.

Wskazaniami do stosowania leku są: wpływ paciorkowców, gronkowców na tkanki miękkie, stawy, kości, skórę.

Należy wziąć pod uwagę: wcześniej cefazolin był szeroko stosowany w leczeniu wielu chorób zakaźnych. Jednak po pojawieniu się bardziej nowoczesnych leków 3-4 pokoleń Cefazolina nie jest już stosowana w leczeniu zakażeń w obrębie jamy brzusznej..

Leki drugiej generacji

Preparaty II generacji wyróżniają się zwiększoną aktywnością przeciwko patogenom Gram-ujemnym. Cefalosporyny 2 generacji do podawania pozajelitowego na bazie cefuroksymu (Kimacef, Zinacef) działają przeciw:

  • patogeny Gram-ujemne, Proteus, Klebsiella;
  • infekcje wywoływane przez paciorkowce i gronkowce.

Cefuroksym - substancja z drugiej grupy cefalosporyn jest nieaktywna wobec Pseudomonas aeruginosa, morganella, opatrzności i większości mikroorganizmów beztlenowych.

Po podaniu pozajelitowym przenika do większości narządów i tkanek, w tym do bariery krew-mózg. Umożliwia to stosowanie leku w leczeniu patologii zapalnych wyściółki mózgu..

Wskazania do wykorzystania tej grupy funduszy to:

  • zaostrzenie zapalenia zatok i zapalenia ucha środkowego;
  • przewlekła postać zapalenia oskrzeli w ostrej fazie, rozwój pozaszpitalnego zapalenia płuc;
  • terapia stanów pooperacyjnych;
  • zakażenie skóry, stawów, kości.

Dawkowanie dla dzieci i dorosłych dobierane jest indywidualnie w zależności od wskazań do stosowania..

Leki z tej grupy nie są zalecane do stosowania w leczeniu zapalenia opon mózgowych ze względu na większą skuteczność leków z trzeciej generacji.

Leki drugiej generacji do użytku wewnętrznego

Leki do użytku wewnętrznego obejmują:

  • tabletki i granulki do sporządzania zawiesiny Zinnat;
  • zawieszenie Zeklor - taki lek może przyjmować dziecko, zawiesina ma przyjemny smak. Nie zaleca się stosowania leku Ceclor w leczeniu zaostrzenia zapalenia ucha środkowego. Lek występuje również w postaci tabletek, kapsułek i suchego syropu.

Doustne cefalosporyny można stosować niezależnie od spożycia pokarmu, wydalanie substancji czynnej odbywa się przez nerki.

Leki trzeciej generacji

Trzeci typ cefalosporyn był początkowo stosowany w stanach szpitalnych w leczeniu ciężkich patologii infekcyjnych. Dziś takie leki można stosować w ambulatorium ze względu na zwiększony wzrost oporności patogenów na antybiotyki. Leki trzeciej generacji mają swoje osobliwości zastosowania:

  • formy pozajelitowe są stosowane w przypadku ciężkich zmian zakaźnych, a także do identyfikacji infekcji mieszanych. Dla skuteczniejszej terapii cefalosporyny łączy się z antybiotykami z grupy aminoglikozydów 2-3 generacji;
  • leki do użytku wewnętrznego są stosowane w celu wyeliminowania umiarkowanej infekcji szpitalnej.

Środki trzeciej generacji do użytku wewnętrznego (Cefixime, Ceftibuten)

Cefalosporyny III generacji przeznaczone do stosowania doustnego mają następujące wskazania do stosowania:

  • kompleksowa terapia zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli;
  • rozwój rzeżączki, szigilozy;
  • leczenie etapowe, jeśli to konieczne, wewnętrzne podawanie tabletek po leczeniu pozajelitowym.

W porównaniu z lekami drugiej generacji cefalosporyny III generacji w tabletkach wykazują większą skuteczność przeciwko patogenom Gram-ujemnym i enterobakteriom.

Jednocześnie aktywność cefuroksymu (leku drugiej generacji) w leczeniu zakażeń pneumokokami i gronkowcami jest wyższa niż cefiksymu.

Stosowanie cefatoksymu

Wskazaniami do stosowania pozajelitowych postaci cefalosporyn (cefatoksymu) są:

  • rozwój ostrych i przewlekłych postaci zapalenia zatok;
  • rozwój infekcji w obrębie jamy brzusznej i miednicy;
  • wpływ infekcji jelitowych (Shigella, Salmonella);
  • ciężkie stany, w których wpływa na skórę, tkanki miękkie, stawy, kości;
  • identyfikacja bakteryjnego zapalenia opon mózgowych;
  • kompleksowa terapia rzeżączki;
  • rozwój sepsy.

Leki odznaczają się wysokim stopniem penetracji do tkanek i narządów, w tym do bariery krew-mózg. Cefatoksym może być lekiem z wyboru w terapii noworodków. Wraz z rozwojem zapalenia opon mózgowych u noworodka cefatoksym łączy się z ampicylinami.

Funkcje stosowania Ceftriaxone

Ceftriakson ma podobne spektrum działania do cefatoksymu. Główne różnice to:

  • możliwość stosowania Ceftriaksonu 1 raz dziennie. Podczas leczenia zapalenia opon mózgowych - 1-2 razy co 24 godziny;
  • droga podwójnej eliminacji, dlatego dostosowanie dawki nie jest wymagane u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek;
  • dodatkowe wskazania do stosowania to: kompleksowe leczenie bakteryjnego zapalenia wsierdzia, boreliozy.

Nie należy stosować ceftriaksonu podczas leczenia noworodków

Leki czwartej generacji

Cefalosporyny IV generacji charakteryzują się zwiększonym stopniem oporności i wykazują większą skuteczność wobec patogenów: ziarniaków Gram-dodatnich, enterokoków, enterobakterii, Pseudomonas aeruginosa (w tym szczepów opornych na ceftazydym). Wskazaniami do stosowania form pozajelitowych są leczenie:

  • szpitalne zapalenie płuc;
  • infekcje w obrębie jamy brzusznej i miednicy - możliwe jest połączenie z lekami na bazie metronidazolu;
  • infekcje skóry, tkanek miękkich, stawów, kości;
  • posocznica;
  • gorączka neutropeniczna.

Stosując Imipenem, który należy do czwartej generacji, należy wziąć pod uwagę, że Pseudomonas aeruginosa szybko rozwija odporność na tę substancję. Przed zastosowaniem leków zawierających taką substancję czynną należy przeprowadzić badanie pod kątem wrażliwości czynnika wywołującego chorobę na imipenem. Lek stosuje się do podawania dożylnego i domięśniowego.

Meronem ma podobne właściwości do imipenemu. Instrukcja użytkowania stwierdza, że ​​do wyróżniających cech należą:

  • duża aktywność przeciwko patogenom Gram-ujemnym;
  • mniejsza aktywność przeciwko gronkowcom i infekcjom paciorkowcowym;
  • lek nie przyczynia się do działania przeciwdrgawkowego, dlatego może być stosowany w kompleksowym leczeniu zapalenia opon mózgowych;
  • nadaje się do dożylnych wlewów kroplowych i strumieniowych, nie powinien podawać domięśniowo.

Zastosowanie środka przeciwbakteryjnego z grupy cefalosporyn z grupy Azaktamu IV generacji przyczynia się do zapewnienia mniejszego spektrum działania. Lek ma działanie bakteriobójcze, w tym przeciwko Pseudomonas aeruginosa. Stosowanie Azactamu może przyczynić się do rozwoju takich niepożądanych reakcji ubocznych:

  • miejscowe objawy w postaci zapalenia żył i zakrzepowego zapalenia żył;
  • zaburzenia dyspeptyczne;
  • zapalenie wątroby, żółtaczka;
  • reakcje neurotoksyczne.

Głównym klinicznie istotnym zadaniem tego środka jest wpływanie na żywotną aktywność tlenowych patogenów Gram-ujemnych. W tym przypadku Azactam jest alternatywą dla leków z grupy aminoglikozydów.

Leki piątej generacji

Środki, które należą do piątej generacji, przyczyniają się do zapewnienia działania bakteriobójczego, niszcząc ściany patogenów. Działa na mikroorganizmy wykazujące oporność na cefalosporyny III generacji i leki z grupy aminoglikozydów.

Cefalosporyny V generacji prezentowane są na rynku farmaceutycznym w postaci preparatów na bazie następujących substancji:

  • Ceftobiprol medokaryl jest lekiem pod nazwą handlową Zinforo. Stosowany jest w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc oraz powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich. Najczęściej chory skarżył się na występowanie działań niepożądanych w postaci biegunki, bólu głowy, nudności, świądu. Działania niepożądane są łagodne, ich rozwój należy zgłosić lekarzowi prowadzącemu. W przypadku leczenia pacjentów z zespołem konwulsyjnym w wywiadzie wymagana jest szczególna ostrożność;
  • Ceftobiprol to nazwa handlowa firmy Zefter. Jest produkowany w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji. Wskazaniami do stosowania są powikłane zakażenia skóry i przydatków, a także zakażenie stopy cukrzycowej bez towarzyszącego zapalenia kości i szpiku. Przed rozpoczęciem aplikacji proszek rozpuszcza się w roztworze glukozy, wodzie do wstrzykiwań lub soli fizjologicznej. Produkt nie może być stosowany w leczeniu pacjentów poniżej 18 roku życia..

Środki 5. generacji są aktywne przeciwko Staphylococcus aureus, wykazując szersze spektrum działania farmakologicznego niż poprzednie generacje cefalosporyn.

Cefalosporyny - cechy i klasyfikacja antybiotyków

W przypadku chorób wywoływanych przez patogenne mikroorganizmy stosuje się bakterie, specjalne leki przeciwbakteryjne. Jedną z klas antybiotyków są cefalosporyny. To duża grupa leków, których celem jest niszczenie struktury komórkowej bakterii i ich śmierć. Przeczytaj klasyfikację leków, ich cechy użycia.

Antybiotyki z grupy cefalosporyn

Cefalosporyny należą do grupy antybiotyków β-laktamowych, w składzie których wyodrębniony jest kwas 7-aminocefalosporowy. W porównaniu z penicylinami leki te wykazują większą odporność na β-laktamazy - enzymy wytwarzane przez mikroorganizmy. Antybiotyki pierwszej generacji nie mają pełnej odporności na enzymy, nie wykazują dużej odporności na laktazy plazmidowe, dlatego są niszczone przez enzymy bakterii Gram-ujemnych.

Dla stabilności leków przeciwbakteryjnych, rozszerzając spektrum działania bakteriobójczego w stosunku do enterokoków i listerii, stworzono liczne pochodne syntetyczne. Wyodrębnia się również preparaty złożone na bazie cefalosporyn, w których łączy się je z inhibitorami niszczących enzymów, na przykład Sulperazonem.

Farmakokinetyka i cechy cefalosporyn

Istnieją cefalosporyny pozajelitowe i doustne. Oba gatunki mają działanie bakteriobójcze, które objawia się uszkodzeniem ścian komórkowych bakterii, tłumieniem syntezy warstwy peptydoglikanu. Leki prowadzą do śmierci mikroorganizmów i uwolnienia enzymów autolitycznych. Tylko jeden z aktywnych składników tej serii jest wchłaniany w przewodzie pokarmowym - cefaleksyna. Pozostałe antybiotyki nie są wchłaniane, ale prowadzą do silnego podrażnienia błon śluzowych.

Cefaleksyna jest szybko wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie we krwi i płucach po pół godzinie u noworodków i po półtorej godzinie u dorosłych pacjentów. Przy podawaniu pozajelitowym poziom składnika aktywnego jest wyższy, więc stężenie osiąga maksimum po pół godzinie. Substancje czynne wiążą się z białkami osocza krwi w 10-90%, wnikają do tkanek, mają różną biodostępność.

Leki cefalosporynowe pierwszej i drugiej generacji słabo przechodzą przez barierę krew-mózg, dlatego nie należy ich przyjmować z zapaleniem opon mózgowych ze względu na synergizm. Eliminacja składników aktywnych zachodzi przez nerki. Jeśli funkcja tych narządów jest upośledzona, następuje opóźnienie w eliminacji leków do 10-72 godzin. Przy wielokrotnym podawaniu leków możliwa jest kumulacja, która prowadzi do zatrucia.

Klasyfikacja cefalosporyn

Zgodnie z metodą podawania antybiotyki dzieli się na dojelitowe i pozajelitowe. Ze względu na swoją budowę, spektrum działania i stopień odporności na beta-laktamazy cefalosporyny dzieli się na pięć grup:

  1. Pierwsza generacja: cefalorydyna, cefalotyna, cefaleksyna, cefazolina, cefadroksil.
  2. Po drugie: cefuroksym, cefmetazol, cefoksytyna, cefamandol, cefotiam.
  3. Po trzecie: cefotaksym, cefoperazon, ceftriakson, ceftyzoksym, cefiksym, ceftazydym.
  4. Po czwarte: cefpirome, cefepime.
  5. Po piąte: ceftobiprol, ceftarolina, ceftolosan.

Cefalosporyny I generacji

Antybiotyki pierwszej generacji są stosowane w chirurgii w celu zapobiegania powikłaniom, które występują po i podczas operacji lub interwencji. Ich stosowanie znajduje uzasadnienie w procesach zapalnych skóry i tkanek miękkich. Leki nie są skuteczne w przypadku zmian chorobowych dróg moczowych i górnych dróg oddechowych. Są aktywne w leczeniu chorób wywoływanych przez paciorkowce, gronkowce, gonokoki, mają dobrą biodostępność, ale nie tworzą maksymalnych stężeń w osoczu.

Najbardziej znanymi agentami z grupy są Cefamezin i Kefzol. Zawierają cefazolinę, która szybko trafia w dotknięty obszar. Regularne poziomy cefalosporyny uzyskuje się przy wielokrotnym podawaniu pozajelitowym co osiem godzin. Wskazaniami do stosowania leków są uszkodzenia stawów, kości, skóry. Obecnie leki nie są tak popularne, ponieważ powstały bardziej nowoczesne leki do leczenia infekcji w obrębie jamy brzusznej..

Drugie pokolenie

Cefalosporyny drugiej generacji są skuteczne w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc w połączeniu z makrolidami i stanowią alternatywę dla penicylin podstawionych inhibitorami. Do popularnych leków z tej kategorii należą cefuroksym i cefoksytyna, które są zalecane w leczeniu zapalenia ucha środkowego, ostrego zapalenia zatok, ale nie do leczenia zmian chorobowych układu nerwowego i opon mózgowych.

Leki są wskazane w przedoperacyjnej profilaktyce antybiotykowej i medycznym wspomaganiu operacji chirurgicznych. Stosuje się je w leczeniu nieciężkich chorób zapalnych skóry i tkanek miękkich oraz jako kompleksową terapię infekcji dróg moczowych. Inny lek, Cefaclor, jest skuteczny w leczeniu zapalenia kości i stawów. Leki Kimacef i Zinacef działają na białka Gram-ujemne, Klebsiella, paciorkowce, gronkowce. Zawieszenie Zeklor może być używane przez dzieci, ma przyjemny smak.

Trzecia generacja

Cefalosporyny 3 pokoleń są wskazane w leczeniu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych o charakterze bakteryjnym, rzeżączki, chorób zakaźnych dolnych dróg oddechowych, infekcji jelitowych, zapalenia dróg żółciowych, szigellozy. Leki dobrze pokonują barierę krew-mózg, stosowane są przy stanach zapalnych układu nerwowego, przewlekłych stanach zapalnych.

Leki z grupy obejmują Zinnat, Cefoxitin, Ceftriaxone, Cefoperazone. Są odpowiednie dla pacjentów z niewydolnością nerek. Jedynym lekiem zastępującym inhibitory jest cefoperazon, który zawiera beta-laktamazę sulbaktam. Jest skuteczny w procesach beztlenowych, chorobach miednicy małej i jamy brzusznej.

Antybiotyki tej generacji są łączone z metronidazolem w leczeniu infekcji miednicy, posocznicy, infekcji kości, skóry, tłuszczu podskórnego. Można je przepisać na gorączkę neutropeniczną. W celu uzyskania większej skuteczności cefalosporyny trzeciej generacji są przepisywane w połączeniu z aminoglikozydami drugiej trzeciej generacji. Nie nadaje się do terapii noworodków.

Czwarta generacja

Cefalosporyny IV generacji charakteryzują się wysokim stopniem odporności, są skuteczniejsze przeciwko ziarniakom Gram-dodatnim, enterokokom, enterobakteriom i Pseudomonas aeruginosa. Popularne środki z tej serii to Imipenem i Azaktam. Wskazaniami do ich stosowania są szpitalne zapalenie płuc, infekcje miednicy w połączeniu z metronidazolem, gorączka neutropeniczna, posocznica.

Imipenem jest stosowany do podawania dożylnego i domięśniowego. Jego zaletą jest to, że nie działa przeciwdrgawkowo, dlatego może być stosowany w leczeniu zapalenia opon mózgowych. Azaktam ma działanie bakteriobójcze, może powodować działania niepożądane w postaci zapalenia wątroby, żółtaczki, zapalenia żył, neurotoksyczności. Lek stanowi doskonałą alternatywę dla aminoglikozydów.

Piąta generacja

Cefalosporyny piątej generacji pokrywają całe spektrum działania czwartej generacji, dodatkowo wpływając na florę odporną na penicyliny. Znane leki z tej grupy to Ceftobiprol i Zefter, które wykazują wysoką aktywność przeciwko Staphylococcus aureus, są stosowane w leczeniu zakażeń stopy cukrzycowej bez towarzyszącego zapalenia kości i szpiku..

Zinforo jest stosowany w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc z powikłanymi zakażeniami skóry i tkanek miękkich. Może powodować działania niepożądane, takie jak biegunka, nudności, ból głowy i swędzenie. Ceftobiprol jest dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji. Zgodnie z instrukcją rozpuszcza się w soli fizjologicznej, roztworze glukozy lub wodzie. Lek nie jest przepisywany do 18 roku życia, z historią drgawek, epilepsji, niewydolności nerek.

Zgodność z narkotykami i alkoholem

Cefalosporyny są niezgodne z alkoholem ze względu na hamowanie dehydrogenazy aldehydowej, reakcje podobne do disulfiramu i działanie przeciwzapalne. Efekt ten utrzymuje się przez kilka dni po odstawieniu leku; w przypadku nieprzestrzegania zasady niełączenia z etanolem może wystąpić hipotrombinemia. Przeciwwskazaniami do stosowania leków jest silna alergia na składniki kompozycji.

Stosowanie ceftriaksonu u noworodków jest zabronione ze względu na ryzyko hiperbilirubinemii. Ostrożnie, leki są przepisywane w przypadku upośledzenia czynności wątroby i nerek, historii nadwrażliwości. Podczas przepisywania dawki dla dzieci stosuje się obniżone stawki. Wynika to z niskiej masy ciała dzieci i większej przyswajalności składników aktywnych..

Interakcja leków z serii cefalosporyn jest ograniczona: nie łączy się ich z lekami przeciwzakrzepowymi, trombolitycznymi i przeciwpłytkowymi ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia z jelit. Połączenie leków z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy jest niepożądane ze względu na zmniejszenie skuteczności antybiotykoterapii. Łączenie cefalosporyn z diuretykami pętlowymi jest zabronione ze względu na ryzyko nefrotoksyczności.

Około 10% pacjentów wykazuje zwiększoną wrażliwość na cefalosporyny. Prowadzi to do pojawienia się skutków ubocznych: reakcji alergicznych, niewydolności nerek, zaburzeń dyspeptycznych, rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Przy dożylnym podawaniu roztworów możliwa jest hipertermia, bóle mięśni i napadowy kaszel. Leki najnowszej generacji mogą powodować krwawienia poprzez hamowanie wzrostu mikroflory odpowiedzialnej za produkcję witaminy K.Inne skutki uboczne:

  • dysbioza jelitowa;
  • kandydoza jamy ustnej, pochwy;
  • eozynofilia;
  • leukopenia, neutropenia;
  • zapalenie żyły;
  • wypaczenie smaku;
  • Obrzęk Quinckego, wstrząs anafilaktyczny;
  • reakcje bronchospastyczne;
  • choroba posurowicza;
  • rumień wielopostaciowy;
  • niedokrwistość hemolityczna.

Subtelności odbioru w zależności od wieku

Ceftriakson nie jest przepisywany pacjentom z infekcjami dróg żółciowych ani noworodkom. Większość leków od pierwszej do czwartej generacji jest odpowiednia dla kobiet w ciąży bez ograniczenia ryzyka, nie wywołują efektu terratogennego. Cefalosporyny piątej generacji są przepisywane kobietom w ciąży z uwzględnieniem korzyści dla matki i ryzyka dla dziecka. Cefalosporyny dla dzieci w każdym pokoleniu są zabronione podczas karmienia piersią ze względu na rozwój dysbiozy w jamie ustnej i jelitach dziecka.

Cefipim jest przepisywany od drugiego miesiąca życia, Cefixim - od sześciu miesięcy. W przypadku starszych pacjentów wstępnie bada się czynność nerek i wątroby, oddaje się krew do analizy biochemicznej. Na podstawie uzyskanych danych dostosowuje się dawkowanie cefalosporyn. Jest to konieczne ze względu na związane z wiekiem spowolnienie wydalania aktywnych składników leków. W przypadku patologii wątroby dawka jest również zmniejszana, podczas leczenia monitorowane są testy czynności wątroby.

Antybiotyki cefalosporynowe: nazwy leków cefalosporynowych

Antybiotyki cefalosporynowe są lekami o wysokiej skuteczności. Zostały odkryte w połowie ubiegłego wieku, ale w ostatnich latach opracowano nowe narzędzia. Było pięć pokoleń takich antybiotyków. Najczęstsze są cefalosporyny w postaci tabletek, które dobrze działają przy różnych infekcjach i mogą być dobrze tolerowane nawet przez małe dzieci. Są łatwe w użyciu, a lekarze często przepisują je w leczeniu chorób zakaźnych..

Historia pojawienia się cefalosporyn

W latach 40. ubiegłego wieku włoski naukowiec Brodzu, badający patogeny tyfusu, odkrył grzyb o działaniu przeciwbakteryjnym. Stwierdzono, że jest dość skuteczny przeciwko bakteriom Gram-dodatnim i Gram-ujemnym. Później naukowcy ci wyodrębnili z tego grzyba substancję zwaną cefalosporyną, na podstawie której stworzono leki przeciwbakteryjne, połączoną w grupę cefalosporyn. Ze względu na ich oporność na penicylinazę zaczęto je stosować w przypadkach, gdy penicylina okazała się nieskuteczna. Cefalorydyna stała się pierwszym lekiem zawierającym antybiotyki cefalosporynowe.

Obecnie istnieje już pięć generacji cefalosporyn, które łączyły ponad 50 leków. Ponadto stworzono leki półsyntetyczne, które są bardziej stabilne i mają szerokie spektrum działania..

Działanie antybiotyków cefalosporynowych

Działanie przeciwbakteryjne cefalosporyn wynika z ich zdolności do niszczenia enzymów, które stanowią podstawę błony komórkowej bakterii. Wykazują swoją aktywność wyłącznie przeciwko mikroorganizmom, które rosną i rozmnażają się..

Leki pierwszej i drugiej generacji wykazały skuteczność przeciwko infekcjom paciorkowcowym i gronkowcowym, ale zostały zniszczone przez działanie beta-laktamaz, które wytwarzają bakterie Gram-ujemne. Najnowsze generacje antybiotyków cefalosporynowych okazały się bardziej odporne i są stosowane w różnych infekcjach, ale wykazały swoją nieskuteczność wobec paciorkowców i gronkowców.

Klasyfikacja

Cefalosporyny dzieli się na grupy według różnych kryteriów: skuteczności, spektrum działania, drogi podania. Ale najczęstsza jest klasyfikacja według pokoleń. Rozważmy bardziej szczegółowo listę leków cefalosporynowych i ich cel.

Leki pierwszej generacji

Najpopularniejszym lekiem jest Cefazolina, która jest stosowana przeciwko gronkowcom, paciorkowcom i gonokokom. Dostaje się do dotkniętego obszaru poprzez podanie pozajelitowe, a najwyższe stężenie substancji czynnej uzyskuje się, gdy lek podaje się trzy razy dziennie. Wskazaniem do stosowania cefazoliny jest negatywny wpływ gronkowców i paciorkowców na stawy, tkanki miękkie, skórę, kości.

Należy zwrócić uwagę na fakt, że stosunkowo niedawno lek ten był szeroko stosowany w leczeniu dużej liczby chorób zakaźnych. Ale wraz z pojawieniem się bardziej nowoczesnych leków 3-4 pokoleń, nie był już przepisywany w leczeniu infekcji w obrębie jamy brzusznej..

Leki drugiej generacji

Antybiotyki z serii cefalosporyn II generacji charakteryzują się zwiększoną aktywnością wobec bakterii Gram-ujemnych. Leki takie jak Zinacef, Kimacef działają przeciwko:

  • infekcje wywołane przez gronkowce i paciorkowce;
  • bakterie Gram-ujemne.

Cefuroksym jest lekiem, który nie jest aktywny przeciwko morganelli, Pseudomonas aeruginosa, większości beztlenowych mikroorganizmów i opatrzności. W wyniku podania pozajelitowego przenika do większości tkanek i narządów, dzięki czemu antybiotyk stosowany jest w leczeniu chorób zapalnych opon mózgowo-rdzeniowych.

Zawieszenie Zeklor jest przepisywane nawet dzieciom i ma przyjemny smak. Lek można wytwarzać w postaci tabletek, suchego syropu i kapsułek.

Leki cefalosporynowe drugiej generacji są przepisywane w następujących przypadkach:

  • zaostrzenie zapalenia ucha środkowego i zapalenia zatok;
  • leczenie stanów pooperacyjnych;
  • przewlekłe zapalenie oskrzeli w postaci zaostrzenia, występowanie pozaszpitalnego zapalenia płuc;
  • zakażenie kości, stawów, skóry.

Leki trzeciej generacji

Początkowo cefalosporyny trzeciej generacji były stosowane w warunkach szpitalnych w leczeniu ciężkich chorób zakaźnych. Obecnie takie leki są również stosowane w poradni ze względu na zwiększony wzrost oporności patogenów na antybiotyki. Leki trzeciej generacji są przepisywane w następujących przypadkach:

  • typy pozajelitowe są stosowane w przypadku ciężkich zmian zakaźnych i zidentyfikowanych infekcji mieszanych;
  • środki wewnętrzne są stosowane w leczeniu umiarkowanej infekcji szpitalnej.

Cefiksym i Ceftibuten, przeznaczone do użytku wewnętrznego, są stosowane w leczeniu rzeżączki, szigellozy, zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli.

Cefatoksym podawany pozajelitowo pomaga w następujących przypadkach:

  • ostre i przewlekłe zapalenie zatok;
  • infekcja jelitowa;
  • bakteryjne zapalenie opon mózgowych;
  • posocznica;
  • infekcje miednicy i jamy brzusznej;
  • ciężkie zmiany skórne, stawy, tkanki miękkie, kości;
  • jako kompleksowa terapia rzeżączki.

Lek wyróżnia się wysokim stopniem penetracji do narządów i tkanek, w tym do bariery krew-mózg. Cefatoksym może być stosowany w leczeniu noworodków z zapaleniem opon mózgowych, w połączeniu z ampicylinami.

Leki czwartej generacji

Antybiotyki z tej grupy pojawiły się całkiem niedawno. Takie leki są wytwarzane tylko w postaci zastrzyków, ponieważ w tym przypadku mają lepszy wpływ na organizm. Cefalosporyny IV generacji nie są uwalniane w tabletkach, ponieważ leki te mają specjalną budowę molekularną, dlatego składniki aktywne nie są w stanie wnikać w struktury komórkowe błony śluzowej jelit.

Preparaty IV generacji mają zwiększoną odporność i wykazują większą skuteczność przeciwko chorobotwórczym infekcjom, takim jak enterokoki, ziarniaki Gram-dodatnie, Pseudomonas aeruginosa, enterobakterie.

Antybiotyki pozajelitowe są przepisywane w leczeniu:

  • szpitalne zapalenie płuc;
  • infekcje tkanek miękkich, skóry, kości, stawów;
  • infekcje miednicy i jamy brzusznej;
  • gorączka neutropeniczna;
  • posocznica.

Jednym z leków czwartej generacji jest Imipenem, ale warto wiedzieć, że Pseudomonas aeruginosa jest w stanie szybko rozwinąć odporność na tę substancję. Ten antybiotyk jest stosowany do podawania domięśniowego i dożylnego.

Kolejnym lekiem jest Meronem, który ma właściwości podobne do Imipenemu i ma następujące właściwości:

  • wysoka aktywność przeciwko bakteriom Gram-ujemnym;
  • niska aktywność przeciwko infekcjom paciorkowcowym i gronkowcom;
  • nie ma działania przeciwdrgawkowego;
  • jest stosowany do dożylnego wlewu strumieniowego lub kroplowego, ale powinien powstrzymać się od wstrzyknięcia domięśniowego.

Lek Azaktam ma działanie bakteriobójcze, ale jego stosowanie powoduje rozwój następujących reakcji ubocznych:

  • powstawanie zakrzepowego zapalenia żył i samego zapalenia żył;
  • żółtaczka, zapalenie wątroby;
  • zaburzenia dyspeptyczne;
  • reakcje neurotoksyczne.

Leki piątej generacji

Cefalosporyny piątej generacji mają działanie bakteriobójcze, pomagając w niszczeniu ścianek patogenów. Takie antybiotyki działają przeciwko mikroorganizmom, które rozwinęły oporność na cefalosporyny trzeciej generacji i leki z grupy aminoglikozydów.

Zinforo - lek ten jest stosowany w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc, powikłanych zakażeń tkanek miękkich i skóry. Jego reakcjami ubocznymi są bóle głowy, biegunka, swędzenie, nudności. Zinforo należy stosować ostrożnie u pacjentów z zespołem konwulsyjnym.

Zefter - taki lek jest wytwarzany w postaci proszku, z którego przygotowuje się roztwór do infuzji. Przeznaczony jest do leczenia przydatków i powikłanych infekcji skóry, a także w przypadku infekcji stopy cukrzycowej. Przed użyciem proszek należy rozpuścić w roztworze glukozy, soli fizjologicznej lub wodzie do wstrzykiwań.

Leki piątej generacji działają przeciwko Staphylococcus aureus i wykazują znacznie szersze spektrum działania farmakologicznego niż poprzednie generacje antybiotyków cefalosporynowych.

Zatem cefalosporyny to dość szeroka grupa leków przeciwbakteryjnych stosowanych w leczeniu chorób u dorosłych i dzieci. Leki z tej grupy cieszą się dużą popularnością ze względu na niską toksyczność, skuteczność i wygodną formę stosowania. Istnieje pięć generacji cefalosporyn, z których każda ma swoje własne spektrum działania..

Stosowanie antybiotyków z grupy cefalosporyn

Pod względem działania przeciwbakteryjnego należą do antybiotyków o szerokim spektrum działania, są odporne na penicylinazę (jeśli zapomniałeś to przypominam, że to enzym w komórce bakteryjnej, który niszczy penicylinę).

Cefalosporyny są związkami półsyntetycznymi. Wszystkie syntetyzowane pochodne są tradycyjnie podzielone na 4 generacje. Każde pokolenie zwiększa ich stabilność, aktywność i spektrum działania. Stosuje się je głównie w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne (np. Infekcje nerek, zapalenie pęcherza) lub bakterie Gram-dodatnie, jeśli penicyliny są nieskuteczne. Większość cefalosporyn jest słabo wchłaniana z przewodu pokarmowego, niektóre przyjmuje się doustnie (cefaleksyna).

Spośród skutków ubocznych cefalosporyn najczęściej występują alergie, zwłaszcza jeśli występuje alergia na penicyliny. Występują również zaburzenia wątroby i nerek; po wstrzyknięciu może wystąpić ból, pieczenie i reakcja zapalna. W przypadku doustnego stosowania leków trawienie może być upośledzone (ból brzucha, biegunka, wymioty). Wpływ cefalosporyn na płód nie został jeszcze wystarczająco zbadany, dlatego kobiety w ciąży są przepisywane tylko ze względów zdrowotnych.

Cefalosporyny I generacji:

Nie wchłania się po podaniu doustnym, wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnym. Przy podaniu domięśniowym stężenie terapeutyczne we krwi utrzymuje się przez długi czas (podawany co 8-12 godzin, w zależności od nasilenia choroby). Do podania domięśniowego zawartość fiolki rozpuścić w 2-3 ml izotonicznego NaCl (sól fizjologiczna) lub wody do wstrzykiwań, wstrzyknąć głęboko w mięsień.

  • Reflin proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1 g („Ranbaxi”, Indie)
  • Sól sodowa cefazoliny w proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1 g
  • Sól sodowa cefazoliny w proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 500 mg
  • Totacef proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1 g (Bristol-Myers Squibb)
  • Cefamezin proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1 g („KRKA”, Słowenia)
  • Kefzol proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1 g („Eli Lilly”, USA).

Stabilny w kwaśnym środowisku żołądka, szybko wchłaniany, szczególnie przed posiłkami.

Przyjmuje się 4 razy dziennie (co 6 godzin). Jeśli masz chorobę wątroby lub nerek, musisz zmniejszyć dawkę..

  • Czapki Cephalexin. 250mg nr 20
  • Czapki Lexin. 500mg nr 20 ("Hikma", Jordania)
  • Leksin-125 proszek do sporządzania zawiesiny do podawania doustnego 125 mg / 5 ml 60 ml („Hikma”, Jordania)
  • Proszek Lexin-250 do sporządzania zawiesiny do podawania doustnego 250mg / 5ml 60ml ("Hikma", Jordania)
  • Ospexin granulat do sporządzania zawiesiny do podawania doustnego 125 mg / 5 ml 60 ml („Biochemie”, Austria)
  • Granulat Ospexin do sporządzania zawiesiny do podawania doustnego 250 mg / 5 ml 60 ml („Biochemie”, Austria)
  • Czapki Ospexin. 250mg nr 10 (Biochemie, Austria)
  • Czapki Ospexin. 500mg nr 10 (Biochemie, Austria)
  • Sporidex proszek do sporządzania zawiesiny do podawania doustnego 125 mg / 5 ml 60 ml („Ranbaxi”, Indie)
  • Czapki Sporidex. 250 mg nr 30 („Ranbaxi”, Indie)
  • Czapki Sporidex. 500 mg nr 10 („Ranbaxi”, Indie).

Cefadroksil

  • Czapki Duracef. 500mg nr 12 (UPSA, Francja)
  • Proszek Duracef do sporządzania zawiesiny do podawania doustnego 250 mg / 5 ml 60 ml („UPSA”, Francja).

Cefalosporyny drugiej generacji:

Wstrzykiwane 3-4 razy dziennie dożylnie lub domięśniowo

  • Zinacef proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1,5 g („GlaxoWellcome”, Wielka Brytania)
  • Zinacef proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 250 mg („GlaxoWellcome”, Wielka Brytania)
  • Zinacef proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 750 mg („GlaxoWellcome”, Wielka Brytania).

Stosuj 2 razy dziennie.

  • Granulat Zinnat do sporządzania zawiesiny do podawania doustnego 125 mg / 5 ml 100 ml („GlaxoWellcome”, Wielka Brytania)
  • Zinnat tab. 125 mg nr 10 („GlaxoWellcome”, Wielka Brytania)
  • Zinnat tab. 250 mg nr 10 („GlaxoWellcome”, Wielka Brytania).

Podawany domięśniowo lub dożylnie co 8 godzin, stosować ze szczególną ostrożnością w przypadku uszkodzenia wątroby i nerek.

  • Proszek mefoksyny do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1 g („MSD”, USA).

Szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego. Przyjmuje się 3 razy dziennie. Przebieg leczenia wynosi zwykle 7-10 dni. Działania niepożądane mogą obejmować niestrawność (nudności, wymioty, biegunka), zawroty głowy, ból głowy, żółtaczkę.

  • Czapki Wercef. 250 mg nr 3 („Ranbaxi”, Indie).

Cefalosporyny III generacji:

Spektrum działania i aktywności przeciwbakteryjnej jest znacznie szersze

Stosuje się domięśniowo i dożylnie. Po podaniu domięśniowym 1 g proszku rozpuszcza się w 2 g wody do wstrzykiwań. Wpisz 2 razy dziennie (co 12 godzin). Lekowi towarzyszy rozpuszczalnik zawierający lidokainę w celu zmniejszenia bólu podczas wstrzyknięcia.

  • Claforan proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1 g (Hoechst Marion Roussel)
  • Sól sodowa cefotaksymu proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1 g (Hoechst Marion Roussel).

Dobrze przenika do narządów i tkanek. Zwykle stosowany co 8-12 godzin, w zależności od ciężkości infekcji. Rozpuścić w izotonicznym roztworze NaCl (sól fizjologiczna) lub 5% roztworze glukozy. Do podawania domięśniowego można go rozpuścić w 0,5% lub 1% roztworze lidokainy. Objętość rozpuszczalnika zależy od sposobu podania i ilości proszku w fiolce. Po dodaniu wody lek rozpuszcza się wraz z tworzeniem się bąbelków, wzrasta ciśnienie wewnątrz butelki, dlatego zaleca się dodanie rozpuszczalnika w częściach i po wstrząśnięciu butelką włożyć igłę strzykawki do korka, aby gaz wydostał się z butelki i ciśnienie się normalizowało. Gotowy roztwór może mieć kolor od jasnożółtego do ciemnożółtego.

  • Proszek Fortum do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1g („GlaxoWellcome”, Wielka Brytania)
  • Proszek Fortum do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 500 mg („GlaxoWellcome”, Wielka Brytania)
  • Proszek Fortum do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 250 mg („GlaxoWellcome”, Wielka Brytania).

Dobrze przenika do narządów i tkanek. Stosuje się domięśniowo i dożylnie. Po podaniu domięśniowym 1 g proszku rozpuszcza się w 2 g wody do wstrzykiwań. Wchodź raz dziennie (co 24 godziny). W chorobach wątroby i nerek konieczne jest zmniejszenie dawki..

  • Sól sodowa ceftriaksonu, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1 g („Ranbaxi”, Indie)
  • Sól sodowa ceftriaksonu w proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 500 mg („Ranbaxi”, Indie)
  • Oframax proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1 g („Ranbaxi”, Indie).

Cefalosporyny IV generacji:

Wysoka stabilność. Szerokie spektrum działania - działa przeciwko większości znanych bakterii.

Wprowadź 2 razy dziennie (co 12 godzin) domięśniowo lub dożylnie. Przebieg leczenia wynosi zwykle 7-10 dni. Do podawania domięśniowego można go rozpuścić w 0,5% lub 1% roztworze lidokainy, izotonicznym roztworze NaCl, 5% i 10% roztworze glukozy. Objętość rozpuszczalnika zależy od sposobu podania i ilości proszku w fiolce. Lek jest zwykle dobrze tolerowany. Najczęstsze zaburzenia układu pokarmowego i reakcje alergiczne. Nie zaleca się stosowania w przypadku nietolerancji na inne cefalosporyny, penicyliny lub antybiotyki makrolidowe. Podczas przechowywania roztwór lub proszek mogą ciemnieć, nie ma to wpływu na jego działanie.

  • Maxipim proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań (Bristol-Myers Squibb).

Nazwy antybiotyków cefalosporynowych

Jedną z najczęstszych klas leków przeciwbakteryjnych są cefalosporyny. Poprzez swój mechanizm działania należą do inhibitorów syntezy ściany komórkowej i mają silne działanie bakteriobójcze. Wraz z penicylinami, karbapenemami i monobaktamami tworzą grupę antybiotyków beta-laktamowych.

Ze względu na szerokie spektrum działania, wysoką aktywność, niską toksyczność i dobrą tolerancję przez pacjentów, leki te są wiodącymi pod względem częstości zapisywania recept na leczenie szpitalne i stanowią około 85% całkowitej objętości leków przeciwbakteryjnych..

Listę leków dla wygody przedstawia pięć grup pokoleń.

Pozajelitowo lub domięśniowo (dalej im.):

  • Cefazolina (Kefzol, sól sodowa cefazoliny, Cefamezin, Lysolin, Orizolin, Natsef, Totacef).

Doustnie, tj. postacie do podawania doustnego, w tabletkach lub w postaci zawiesin (dalej trans.):

  • Cefaclor (Ceclor, Wercef, Cefaclor Herds).
  • Cefuroksym-aksetyl (Zinnat).
  • Cefotaksym.
  • Ceftriakson (Rofetsin, Ceftriaxone-AKOS, Lendacin).
  • Cefoperazon (Medocef, Cefobit).
  • Ceftazidime (Fortum, Vicef, Kefadim, Ceftazidime).
  • Cefoperazon / sulbaktam (Sulperazone, Sulperacef, Sulzontsef, Bakperazone, Sulcef).
  • Cefditoren (Spectracef).
  • Cefixim (Suprax, Sorcef).
  • Ceftibuten (Cedex).
  • Cefpodoksym (Cefpodoksym Proksetyl).
  • Cefepim (Maxipim, Maxicef).
  • Cefpirom (Cefvnorm, Izodepoi, Keiten).
  • Ceftobiprol (Zefter).
  • Ceftarolina (Zinforo).

Poniższa tabela przedstawia skuteczność cefalosfer. w stosunku do znanych bakterii od - (odporność mikroorganizmów na działanie leków) do ++++ (maksymalna skuteczność).

BakteriaPokolenia
Gr+++++++++++++
Gr-++++++++++++++
MRSA----++++
Beztlenowe-+/-
Działa tylko Cefoxitin i Cefotetan *
+++
UwagiNie przypisany do MRSA, entero-, meningo- i gonokoków, listerii, szczepów wytwarzających beta-laktamazę oraz Pseudomonas aeruginosa.Nieskuteczny wobec Pseudomonas aeruginosa, seratia, większości beztlenowców, morganelli.Nie wpływa na B.fragilis (beztlenowce).Skuteczny nawet przeciwko szczepom odpornym na penicylinę.

* Antybiotyki z grupy cefalosporyn, nazwy (o aktywności beztlenowej): Mefoxin, Anaerocef, Cefotetan + wszyscy przedstawiciele trzeciego, czwartego i piątego pokolenia.

Czytaj dalej: Korzyści i szkody dla organizmu związane z antybiotykami

W 1945 roku włoski profesor Giuseppe Brotzu, badając zdolność ścieków do samooczyszczania, wyizolował szczep grzyba zdolnego do wytwarzania substancji hamujących wzrost i rozmnażanie flory Gram-dodatniej i Gram-ujemnej. W trakcie dalszych badań lek z hodowli Cephalosporium acremonium testowano na pacjentach z ciężkimi postaciami duru brzusznego, co doprowadziło do szybkiej dodatniej dynamiki choroby i szybkiego powrotu do zdrowia..

Pierwszy antybiotyk z serii cefalosporyn, cefalotyna, został stworzony w 1964 roku przez amerykańską firmę farmaceutyczną Eli Lilly.

Źródłem do pozyskiwania była cefalosporyna C - naturalny producent pleśni i źródło kwasu 7-aminocefalosporowego. W praktyce lekarskiej stosuje się antybiotyki półsyntetyczne, otrzymywane przez acylowanie na grupie aminowej 7-ACC.

W 1971 roku zsyntetyzowano cefazolinę, która przez całą dekadę stała się głównym lekiem przeciwbakteryjnym.

Cefuroksym, uzyskany w 1977 roku, stał się pierwszym lekiem i przodkiem drugiej generacji. Najczęściej stosowany w praktyce lekarskiej antybiotyk, ceftriakson, powstał w 1982 roku, jest aktywnie stosowany i do dziś „nie poddaje się”.

Przełom w leczeniu zakażenia Pseudomonas aeruginosa można nazwać przyjęciem w 1983 roku Ceftazydymu.

Pomimo występowania podobieństwa w budowie do penicylin, co warunkuje podobny mechanizm działania przeciwbakteryjnego oraz obecność alergii krzyżowych, cefalosporyny mają rozszerzone spektrum działania na chorobotwórczą florę, wysoką odporność na działanie beta-laktamaz (enzymów pochodzenia bakteryjnego niszczących strukturę środka przeciwbakteryjnego z cyklem beta-laktamowym).

Synteza tych enzymów determinuje naturalną odporność mikroorganizmów na penicyliny i cefalosporyny..

Wszystkie leki z tej klasy są różne:

  • działanie bakteriobójcze na patogeny;
  • łatwa tolerancja i stosunkowo mała liczba działań niepożądanych w porównaniu z innymi środkami przeciwdrobnoustrojowymi;
  • obecność krzyżowych reakcji alergicznych z innymi beta-laktamami;
  • wysoki synergizm z aminoglikozydami;
  • minimalne zaburzenie mikroflory jelitowej.

Zaletą cefalosporyn jest również dobra biodostępność. Antybiotyki cefalosporynowe w tabletkach są lekkostrawne w przewodzie pokarmowym. Absorpcja środków zwiększa się w przypadku spożycia podczas posiłku lub bezpośrednio po nim (z wyjątkiem Cefacloru). Cefalosporyny podawane pozajelitowo są skuteczne zarówno przy podawaniu i / v, jak i i / m. Mają wysoki wskaźnik dystrybucji w tkankach i narządach wewnętrznych. Maksymalne stężenia leków powstają w strukturach płuc, nerek i wątroby..

Ceftriakson i cefoperazon zapewniają wysoki poziom leku w żółci. Obecność podwójnej drogi wydalania (wątroba i nerki) pozwala na ich efektywne stosowanie u pacjentów z ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek.

Cefotaksym, cefepim, ceftazydym i ceftriakson mogą przenikać przez barierę krew-mózg, tworząc klinicznie istotne stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym i są wskazane w stanach zapalnych wyściółki mózgu.

Leki o bakteriobójczym mechanizmie działania są najbardziej aktywne przeciwko organizmom w fazach wzrostu i reprodukcji. Ponieważ ścianę organizmu drobnoustroju tworzy wysokopolimerowy peptydoglikan, działają one na poziomie syntezy jego monomerów i zakłócają syntezę mostków krzyżowo-polipeptydowych. Jednak ze względu na biologiczną specyfikę patogenu możliwe są różne, nowe struktury i sposoby funkcjonowania między różnymi gatunkami i klasami..

Mykoplazma i pierwotniaki nie zawierają błony, a niektóre rodzaje grzybów mają chitynową ścianę. W konsekwencji tej specyficznej budowy wymienione grupy patogenów nie są wrażliwe na działanie beta-laktamów.

Naturalna oporność prawdziwych wirusów na środki przeciwdrobnoustrojowe wynika z braku celu molekularnego (ściany, błony) dla ich działania.

Oprócz naturalnej, ze względu na specyficzne cechy morfofizjologiczne gatunku, można nabyć odporność.

Najważniejszym powodem powstania tolerancji jest irracjonalna antybiotykoterapia.

Chaotyczne, nieuzasadnione samodzielne przepisywanie leków, częste anulowanie z przejściem na inny środek, stosowanie jednego leku z krótkimi okresami czasu, naruszenie i niedoszacowanie dawek przepisanych w instrukcjach, a także przedwczesne anulowanie antybiotyku - prowadzą do pojawienia się mutacji i pojawienia się opornych szczepów, które nie reagują na klasyczne schematy leczenie.

Badania kliniczne wykazały, że długie odstępy czasu między przepisaniem antybiotyków całkowicie przywracają wrażliwość bakterii na jego działanie..

Mutacja i hodowla

  • Szybka odporność, typ streptomycyny. Rozwija się do makrolidów, ryfampicyny, kwasu nalidyksowego.
  • Powolny typ penicyliny. Specyficzne dla cefalosporyn, penicylin, tetracyklin, sulfonamidów, aminoglikozydów.

Mechanizm transmisji

Bakterie wytwarzają enzymy inaktywujące leki stosowane w chemioterapii. Synteza beta-laktamaz przez mikroorganizmy niszczy strukturę leku, powodując oporność na penicyliny (częściej) i cefalosporyny (rzadziej).

Najczęściej odporność jest typowa dla:

  • gronkowce i enterokoki;
  • colibacillus;
  • klebsiella;
  • Prątek gruźlicy;
  • Shigella;
  • pseudomonas.
  • paciorkowce i pneumokoki;
  • infekcja meningokokowa;
  • salmonella.

Pierwsza generacja

Obecnie znajduje zastosowanie w praktyce chirurgicznej w profilaktyce powikłań operacyjnych i pooperacyjnych. Stosowany jest przy procesach zapalnych skóry i tkanek miękkich.

Nieskuteczny w przypadku infekcji dróg moczowych i górnych dróg oddechowych. Stosowany w leczeniu paciorkowcowego zapalenia migdałków gardła. Mają dobrą biodostępność, ale nie powodują wysokich, klinicznie istotnych stężeń we krwi i narządach wewnętrznych.

Skuteczny u pacjentów z pozaszpitalną peneumonią, dobrze połączony z makrolidami. Stanowią dobrą alternatywę dla penicylin chronionych przed inhibitorami.

  1. Zalecany w leczeniu zapalenia ucha środkowego i ostrego zapalenia zatok.
  2. Nie używany do uszkodzenia układu nerwowego i opon mózgowych.
  3. Służy do przedoperacyjnej profilaktyki antybiotykowej i ochrony medycznej podczas operacji.
  4. Jest przepisywany na łagodne choroby zapalne skóry i tkanek miękkich.
  5. Jest częścią kompleksowego leczenia infekcji dróg moczowych.

Często stosuje się terapię stopniową, z pozajelitowym podawaniem cefuroksymu sodu, a następnie przejściem na doustne podawanie aksetylu cefuroksymu..

Nie jest przepisywany na ostre zapalenie ucha środkowego ze względu na niskie stężenie w płynie środowiska. ucho. Skuteczny w leczeniu procesów infekcyjnych i zapalnych kości i stawów.

Stosowany przy bakteryjnym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych, rzeżączce, chorobach zakaźnych dolnych dróg oddechowych, infekcjach jelit i zapaleniach dróg żółciowych.

Dobrze pokonują barierę krew-mózg, mogą być stosowane w stanach zapalnych, bakteryjnych układu nerwowego.

Są lekami z wyboru w leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek. Wydalany przez nerki i wątrobę. Zmiany i dostosowanie dawki są konieczne tylko w przypadku połączonych zaburzeń czynności nerek i wątroby.

Cefoperazon praktycznie nie przenika przez barierę krew-mózg, dlatego nie jest stosowany w zapaleniu opon mózgowych.

Czytaj dalej: Wybór analogów ceftriaksonu w różnych postaciach dawkowania

Jest jedyną cefalosporyną chronioną inhibitorem.

Składa się z połączenia cefoperazonu z sulbaktamem, inhibitorem beta-laktamazy.

Skuteczny w procesach beztlenowych, można go przepisać jako jednoskładnikową terapię w chorobach zapalnych miednicy i jamy brzusznej. Jest również aktywnie stosowany w zakażeniach szpitalnych o ciężkim stopniu, niezależnie od lokalizacji.

Antybiotyki, cefalosporyny, dobrze działają z metronidazolem w leczeniu infekcji w obrębie jamy brzusznej i miednicy. Są lekami z wyboru w przypadku ciężkich, skomplikowanych infekcji. dróg moczowych. Stosuje się je przy sepsie, zakaźnych zmianach tkanki kostnej, skóry i tłuszczu podskórnym.

Przepisywany na gorączkę neutropeniczną.

Obejmuje całe spektrum działania IV i działa na oporną na penicylinę florę i MRSA.

  • poniżej 18;
  • pacjenci z napadami padaczkowymi, padaczką i niewydolnością nerek w wywiadzie.

Ceftobiprol (Zefter) jest najskuteczniejszym sposobem leczenia zakażeń stopy cukrzycowej.

Podawanie pozajelitowe

Używane w / in i in / m wprowadzenie.

ImięKalkulacja dla dorosłychDawki antybiotyków cefalosporynowych dla dzieci
(kolumna jest wskazana na podstawie mg / kg dziennie)
CefazolinaJest przepisywany w dawce 2,0-6,0 g / dzień na trzy wstrzyknięcia.
W celach profilaktycznych wyznaczyć 1-2 g na godzinę przed rozpoczęciem operacji.
50-100, dzieląc przez 2-3 razy.
Cefuroksym2,25-4,5 g dziennie, w 3 aplikacjach.50-100 za 2 ruble.
Cefotaksym3,0-8,0 g 3 razy.

W przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych do 16 gw sześciu wstrzyknięciach. W przypadku rzeżączki 0,5 g jest przepisywane domięśniowo, raz.

40 do 100 w dwóch administracjach.

Zapalenie opon mózgowych - 100 za 2 ruble Nie więcej niż 4,0 g dziennie.

Ceftriakson1 g co 12 godzin.

Zapalenie opon mózgowych - 2 g co dwanaście godzin Rzeżączka - 0,25 g raz.

W leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego stosuje się dawkę 50 w trzech wstrzyknięciach. nie więcej niż 1 g na raz.
Ceftazydym3,0-6,0 gw 2 podaniach30-100 na raz.
W przypadku zapalenia opon mózgowych 0,2 g na dwa wstrzyknięcia.
CefoperazonOd 4 do 12 gw 2-4 wstrzyknięciach.50-100 trzy razy.
Cefepim2,0-4,0 g 2 razy.W wieku powyżej dwóch miesięcy stosować 50, dzieląc na trzy zastrzyki.
Cefoperazon / sulbaktam4,0-8,0 g na 2 wstrzyknięcia.40-80 w trzech zastosowaniach.
Ceftobiprol500 mg co osiem godzin w 120-minutowej infuzji dożylnej.-

Działania niepożądane i kombinacje leków

  1. Przepisywanie leków zobojętniających znacząco zmniejsza skuteczność antybiotykoterapii..
  2. Nie zaleca się łączenia cefalosporyn z lekami przeciwzakrzepowymi i przeciwpłytkowymi, trombolitami - zwiększa to ryzyko krwawienia z jelit.
  3. Nie łączyć z diuretykami pętlowymi ze względu na ryzyko działania nefrotoksycznego.
  4. Cefoperazon wiąże się z wysokim ryzykiem działania podobnego do disulfiramu przy spożyciu alkoholu. Utrzymuje się do kilku dni po całkowitym odstawieniu leku. Może powodować hipoprotrombinemię.

Z reguły dobrze tolerowany przez pacjentów, należy jednak liczyć się z dużą częstością krzyżowych reakcji alergicznych z penicylinami.

Najczęściej występują zaburzenia dyspeptyczne, rzadziej rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego.

Możliwe: dysbioza jelit, kandydoza jamy ustnej i pochwy, przemijający wzrost aktywności aminotransferaz wątrobowych, reakcje hematologiczne (hipoprotrombinemia, eozynofilia, leuko i neutropenia).

Wraz z wprowadzeniem preparatu Zefter, rozwój zapalenia żył, perwersji smakowych, wystąpienie reakcji alergicznych: obrzęk Quinckego, wstrząs anafilaktyczny, reakcje bronchospastyczne, rozwój choroby posurowiczej, pojawienie się rumienia wielopostaciowego.

Rzadziej występująca niedokrwistość hemolityczna.

Ceftriakson nie jest przepisywany noworodkom, ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia żółtaczki jądrowej (z powodu wyparcia bilirubiny z połączenia z albuminą osocza krwi), nie jest przepisywany pacjentom z infekcjami dróg żółciowych.

Cefalosporyny 1-4 pokolenia są stosowane w leczeniu kobiet w ciąży, bez ograniczeń i bez ryzyka działania teratogennego.

Po piąte - jest przepisywany w przypadkach, gdy pozytywny wpływ na matkę jest wyższy niż możliwe ryzyko dla nienarodzonego dziecka. Trochę wnika do mleka matki, jednak wizyta w okresie laktacji może spowodować dysbiozę błony śluzowej jamy ustnej i jelit u dziecka. Nie zaleca się również stosowania Cefixime, Ceftibuten piątej generacji.
U noworodków zaleca się stosowanie większych dawek ze względu na powolne wydalanie przez nerki. Należy pamiętać, że Cefipim jest dozwolony tylko od drugiego miesiąca życia, a Cefixim od sześciu miesięcy.
U pacjentów w podeszłym wieku dawkę należy dostosować na podstawie wyników badań czynności nerek i biochemicznych badań krwi. Wynika to z związanego z wiekiem spowolnienia wydzielania cefalosporyn.

W przypadku patologii czynności wątroby konieczne jest zmniejszenie stosowanych dawek i kontrolowanie testów czynnościowych wątroby (ALAT, ASAT, tymol, poziom bilirubiny całkowitej, bezpośredniej i pośredniej).

Artykuł został przygotowany przez lekarza chorób zakaźnych
Chernenko A. L.

Czytaj dalej: Wszystko o współczesnej klasyfikacji antybiotyków

Wciąż masz pytania? Uzyskaj bezpłatną konsultację lekarską już teraz!

Kliknięcie w przycisk spowoduje wyświetlenie specjalnej strony naszej witryny z formularzem opinii od specjalisty o profilu, który Cię interesuje.

Bezpłatna konsultacja lekarska

Antybiotyki cefalosporynowe są lekami o wysokiej skuteczności. Zostały odkryte w połowie ubiegłego wieku, ale w ostatnich latach opracowano nowe narzędzia. Było pięć pokoleń takich antybiotyków. Najczęstsze są cefalosporyny w postaci tabletek, które dobrze działają przy różnych infekcjach i mogą być dobrze tolerowane nawet przez małe dzieci. Są łatwe w użyciu, a lekarze często przepisują je w leczeniu chorób zakaźnych..

Historia pojawienia się cefalosporyn

W latach 40. ubiegłego wieku włoski naukowiec Brodzu, badający patogeny tyfusu, odkrył grzyb o działaniu przeciwbakteryjnym. Stwierdzono, że jest dość skuteczny przeciwko bakteriom Gram-dodatnim i Gram-ujemnym. Później naukowcy ci wyodrębnili z tego grzyba substancję zwaną cefalosporyną, na podstawie której stworzono leki przeciwbakteryjne, połączoną w grupę cefalosporyn. Ze względu na ich oporność na penicylinazę zaczęto je stosować w przypadkach, gdy penicylina okazała się nieskuteczna. Cefalorydyna stała się pierwszym lekiem zawierającym antybiotyki cefalosporynowe.

Obecnie istnieje już pięć generacji cefalosporyn, które łączyły ponad 50 leków. Ponadto stworzono leki półsyntetyczne, które są bardziej stabilne i mają szerokie spektrum działania..

Działanie antybiotyków cefalosporynowych

Działanie przeciwbakteryjne cefalosporyn wynika z ich zdolności do niszczenia enzymów, które stanowią podstawę błony komórkowej bakterii. Wykazują swoją aktywność wyłącznie przeciwko mikroorganizmom, które rosną i rozmnażają się..

Leki pierwszej i drugiej generacji wykazały skuteczność przeciwko infekcjom paciorkowcowym i gronkowcowym, ale zostały zniszczone przez działanie beta-laktamaz, które wytwarzają bakterie Gram-ujemne. Najnowsze generacje antybiotyków cefalosporynowych okazały się bardziej odporne i są stosowane w różnych infekcjach, ale wykazały swoją nieskuteczność wobec paciorkowców i gronkowców.

Cefalosporyny dzieli się na grupy według różnych kryteriów: skuteczności, spektrum działania, drogi podania. Ale najczęstsza jest klasyfikacja według pokoleń. Rozważmy bardziej szczegółowo listę leków cefalosporynowych i ich cel.

Leki pierwszej generacji

Najpopularniejszym lekiem jest Cefazolina, która jest stosowana przeciwko gronkowcom, paciorkowcom i gonokokom. Dostaje się do dotkniętego obszaru poprzez podanie pozajelitowe, a najwyższe stężenie substancji czynnej uzyskuje się, gdy lek podaje się trzy razy dziennie. Wskazaniem do stosowania cefazoliny jest negatywny wpływ gronkowców i paciorkowców na stawy, tkanki miękkie, skórę, kości.

Należy zwrócić uwagę na fakt, że stosunkowo niedawno lek ten był szeroko stosowany w leczeniu dużej liczby chorób zakaźnych. Ale wraz z pojawieniem się bardziej nowoczesnych leków 3-4 pokoleń, nie był już przepisywany w leczeniu infekcji w obrębie jamy brzusznej..

Leki drugiej generacji

Antybiotyki z serii cefalosporyn II generacji charakteryzują się zwiększoną aktywnością wobec bakterii Gram-ujemnych. Leki takie jak Zinacef, Kimacef działają przeciwko:

  • infekcje wywołane przez gronkowce i paciorkowce;
  • bakterie Gram-ujemne.

Cefuroksym jest lekiem, który nie jest aktywny przeciwko morganelli, Pseudomonas aeruginosa, większości beztlenowych mikroorganizmów i opatrzności. W wyniku podania pozajelitowego przenika do większości tkanek i narządów, dzięki czemu antybiotyk stosowany jest w leczeniu chorób zapalnych opon mózgowo-rdzeniowych.

Zawieszenie Zeklor jest przepisywane nawet dzieciom i ma przyjemny smak. Lek można wytwarzać w postaci tabletek, suchego syropu i kapsułek.

Leki cefalosporynowe drugiej generacji są przepisywane w następujących przypadkach:

  • zaostrzenie zapalenia ucha środkowego i zapalenia zatok;
  • leczenie stanów pooperacyjnych;
  • przewlekłe zapalenie oskrzeli w postaci zaostrzenia, występowanie pozaszpitalnego zapalenia płuc;
  • zakażenie kości, stawów, skóry.

Leki trzeciej generacji

Początkowo cefalosporyny trzeciej generacji były stosowane w warunkach szpitalnych w leczeniu ciężkich chorób zakaźnych. Obecnie takie leki są również stosowane w poradni ze względu na zwiększony wzrost oporności patogenów na antybiotyki. Leki trzeciej generacji są przepisywane w następujących przypadkach:

  • typy pozajelitowe są stosowane w przypadku ciężkich zmian zakaźnych i zidentyfikowanych infekcji mieszanych;
  • środki wewnętrzne są stosowane w leczeniu umiarkowanej infekcji szpitalnej.

Cefiksym i Ceftibuten, przeznaczone do użytku wewnętrznego, są stosowane w leczeniu rzeżączki, szigellozy, zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli.

Cefatoksym podawany pozajelitowo pomaga w następujących przypadkach:

  • ostre i przewlekłe zapalenie zatok;
  • infekcja jelitowa;
  • bakteryjne zapalenie opon mózgowych;
  • posocznica;
  • infekcje miednicy i jamy brzusznej;
  • ciężkie zmiany skórne, stawy, tkanki miękkie, kości;
  • jako kompleksowa terapia rzeżączki.

Lek wyróżnia się wysokim stopniem penetracji do narządów i tkanek, w tym do bariery krew-mózg. Cefatoksym może być stosowany w leczeniu noworodków z zapaleniem opon mózgowych, w połączeniu z ampicylinami.

Leki czwartej generacji

Antybiotyki z tej grupy pojawiły się całkiem niedawno. Takie leki są wytwarzane tylko w postaci zastrzyków, ponieważ w tym przypadku mają lepszy wpływ na organizm. Cefalosporyny IV generacji nie są uwalniane w tabletkach, ponieważ leki te mają specjalną budowę molekularną, dlatego składniki aktywne nie są w stanie wnikać w struktury komórkowe błony śluzowej jelit.

Preparaty IV generacji mają zwiększoną odporność i wykazują większą skuteczność przeciwko chorobotwórczym infekcjom, takim jak enterokoki, ziarniaki Gram-dodatnie, Pseudomonas aeruginosa, enterobakterie.

Antybiotyki pozajelitowe są przepisywane w leczeniu:

  • szpitalne zapalenie płuc;
  • infekcje tkanek miękkich, skóry, kości, stawów;
  • infekcje miednicy i jamy brzusznej;
  • gorączka neutropeniczna;
  • posocznica.

Jednym z leków czwartej generacji jest Imipenem, ale warto wiedzieć, że Pseudomonas aeruginosa jest w stanie szybko rozwinąć odporność na tę substancję. Ten antybiotyk jest stosowany do podawania domięśniowego i dożylnego.

Kolejnym lekiem jest Meronem, który ma właściwości podobne do Imipenemu i ma następujące właściwości:

  • wysoka aktywność przeciwko bakteriom Gram-ujemnym;
  • niska aktywność przeciwko infekcjom paciorkowcowym i gronkowcom;
  • nie ma działania przeciwdrgawkowego;
  • jest stosowany do dożylnego wlewu strumieniowego lub kroplowego, ale powinien powstrzymać się od wstrzyknięcia domięśniowego.

Lek Azaktam ma działanie bakteriobójcze, ale jego stosowanie powoduje rozwój następujących reakcji ubocznych:

  • powstawanie zakrzepowego zapalenia żył i samego zapalenia żył;
  • żółtaczka, zapalenie wątroby;
  • zaburzenia dyspeptyczne;
  • reakcje neurotoksyczne.

Leki piątej generacji

Cefalosporyny piątej generacji mają działanie bakteriobójcze, pomagając w niszczeniu ścianek patogenów. Takie antybiotyki działają przeciwko mikroorganizmom, które rozwinęły oporność na cefalosporyny trzeciej generacji i leki z grupy aminoglikozydów.

Zinforo - lek ten jest stosowany w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc, powikłanych zakażeń tkanek miękkich i skóry. Jego reakcjami ubocznymi są bóle głowy, biegunka, swędzenie, nudności. Zinforo należy stosować ostrożnie u pacjentów z zespołem konwulsyjnym.

Zefter - taki lek jest wytwarzany w postaci proszku, z którego przygotowuje się roztwór do infuzji. Przeznaczony jest do leczenia przydatków i powikłanych infekcji skóry, a także w przypadku infekcji stopy cukrzycowej. Przed użyciem proszek należy rozpuścić w roztworze glukozy, soli fizjologicznej lub wodzie do wstrzykiwań.

Leki piątej generacji działają przeciwko Staphylococcus aureus i wykazują znacznie szersze spektrum działania farmakologicznego niż poprzednie generacje antybiotyków cefalosporynowych.

Zatem cefalosporyny to dość szeroka grupa leków przeciwbakteryjnych stosowanych w leczeniu chorób u dorosłych i dzieci. Leki z tej grupy cieszą się dużą popularnością ze względu na niską toksyczność, skuteczność i wygodną formę stosowania. Istnieje pięć generacji cefalosporyn, z których każda ma swoje własne spektrum działania..

Cefalosporyny należą do antybiotyków beta-laktamowych. Są strukturalnie podobne do penicylin i mają podobny mechanizm działania; ponadto niektórzy pacjenci doświadczają alergii krzyżowej.

W tej grupie znajdują się 4 generacje leków. Antybiotyki I, II i III generacji można stosować zarówno pozajelitowo, jak i doustnie.

Antybiotyki I generacji to:

  • leki stosowane do podawania pozajelitowego - Cefazolina;
  • leki do stosowania doustnego - Cefalexin, Cefadrroxil.

Antybiotyki drugiej generacji to:

  • leki stosowane do wstrzykiwań na bazie cefuroksymu;
  • leki przeznaczone do podawania doustnego na bazie cefakloru, aksetylu cefuroksymu.

Generację III przedstawili:

  • środki do leczenia pozajelitowego - Cefotaxime, Ceftriaxone, Ceftazidime, Cefoperazone;
  • leki na bazie Cefixime, Ceftibuten, które są stosowane wewnętrznie.

Generację IV reprezentuje tylko jeden lek - Cefepim. Jest produkowany w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań do podawania domięśniowego i dożylnego..

Cefalosporyny zakłócają syntezę ściany komórkowej drobnoustroju, co prowadzi do jego śmierci, czyli antybiotyki z tej grupy mają działanie bakteriobójcze.

Zakres działania przeciwdrobnoustrojowego i zastosowania

Wszystkie cefalosporyny są nieaktywne wobec następujących mikroorganizmów:

  • enterokoki;
  • oporny na metycylinę Staphylococcus aureus;
  • listeria.

W linii od I do III generacji dla antybiotyków z serii cefalosporyn występuje tendencja do poszerzania zakresu działania i zwiększania aktywności przeciwdrobnoustrojowej wobec mikroflory Gram-ujemnej przy niewielkim spadku skuteczności wobec bakterii Gram-dodatnich.

Wątroba jest głównym narządem organizmu człowieka, który bierze czynny udział w przemianie leków przyjmowanych przez człowieka. Dlatego tak ważna jest ochrona wątroby przed negatywnymi skutkami po lub w trakcie przymusowego przyjmowania antybiotyków z...

Antybiotyki I generacji powodują śmierć takich mikroorganizmów jak:

  • paciorkowce;
  • gronkowce wrażliwe na metycylinę;
  • Escherichia koli;
  • proteus mirabilis;
  • niektóre beztlenowce.

Wszystkie leki z tej grupy mają taki sam zakres działania przeciwbakteryjnego, ale leki przeznaczone do podawania doustnego są nieco gorsze od leków do podawania pozajelitowego..

Cefalosporyny drugiej generacji są bardziej aktywne w stosunku do mikroflory Gram-ujemnej w porównaniu do leków pierwszej generacji, powodują śmierć takich szczepów bakteryjnych jak:

  • paciorkowce i gronkowce (i są bardziej wrażliwe na cefuroksym niż na Cefacloroma);
  • gonococci (cefuroksym);
  • moraxella catarrhalis (cefuroksym);
  • Haemophilus influenzae (cefuroksym);
  • Escherichia koli;
  • Shigella;
  • salmonella;
  • proteus mirabilis i zwykły;
  • klebsiella;
  • citrobacter.

Głównymi lekami przeciwbakteryjnymi trzeciej generacji są cefotaksym i ceftriakson. Mają podobne spektrum działania terapeutycznego i powodują śmierć następujących mikroorganizmów:

  • pneumokoki;
  • paciorkowce (w tym hemolityczne);
  • maczugowce;
  • Staphylococcus aureus;
  • meningokoki;
  • gonococci;
  • pałeczki grypy;
  • moraxella katarralis;
  • enterobacteriaceae.

Ceftazydym i cefoperazon różnią się tym, że są mniej aktywne niż cefotaksym i ceftriakson w stosunku do paciorkowców, ale powodują śmierć Pseudomonas aeruginosa.

Doustne cefalosporyny trzeciej generacji są nieskuteczne przeciwko gronkowcom, a ceftibuten także przeciwko pneumokokom i paciorkowcom hemolitycznym.

Jedyny przedstawiciel cefalosporyn IV generacji Cefepim ma podobne spektrum działania przeciwbakteryjnego co antybiotyki III generacji.

Informacje zwrotne od naszego czytelnika - Marii Ostapowej

Niedawno przeczytałem artykuł, w którym napisano, że każdą chorobę należy leczyć płukaniem wątroby. Mówiono o lekarstwie Leviron Duo, który chroni i oczyszcza wątrobę. Za pomocą tego leku możesz nie tylko chronić wątrobę przed negatywnymi skutkami przyjmowania antybiotyków, ale także ją przywrócić.

Nie byłem przyzwyczajony do ufania jakimkolwiek informacjom, ale postanowiłem sprawdzić i zamówić opakowanie. Zacząłem akceptować i zauważyłem, że pojawia się siła, stałem się bardziej energiczny, zniknęła gorycz w ustach, zniknęły nieprzyjemne doznania w żołądku, a cera się poprawiła. Spróbuj i ty, a jeśli ktoś jest zainteresowany, to poniżej link do artykułu.

  1. W przypadku chorób skóry i układu mięśniowo-szkieletowego, przebiegających w łagodnej postaci, przepisuje się antybiotyki I generacji.
  2. Środki z grupy drugiej generacji przepisywane są przy chorobach układu moczowo-płciowego, górnych i dolnych dróg oddechowych (zapalenie migdałków, zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła).
  3. Leki trzeciej generacji mają taki sam zakres wskazań do stosowania jak antybiotyki drugiej generacji. A poza tym z powodzeniem walczą z takimi chorobami jak shigelloza, rzeżączka, strupy, borelioza odkleszczowa.
  4. Leki IV generacji są skuteczne w przypadku posocznicy, stanów zapalnych i ropni płuc, ropnego zapalenia opłucnej, chorób stawów.

Przeciwwskazania do wizyty i działania niepożądane

Przeciwwskazaniami do stosowania są następujące warunki:

  • indywidualna nietolerancja;
  • okres laktacji;
  • dzieci z podwyższonym stężeniem bilirubiny w surowicy, zwłaszcza wcześniaki (dla ceftriaksonu);
  • patologia wątroby (dla Cefoperazone).

W przypadku nietolerancji na penicyliny możliwa jest alergia krzyżowa na cefalosporyny I generacji.

Podczas leczenia mogą wystąpić niepożądane reakcje, takie jak:

  • alergia;
  • drgawki;
  • zaburzenia hemolityczne (dodatni test antyglobulinowy, eozynofilia, zmniejszone leukocyty, agranulocytoza, anemia, z powołaniem Cefoperazone - trombocytopenia);
  • wzrost aktywności transaminaz (szczególnie podczas leczenia cefoperazonem);
  • cholestaza i pseudocholestaza (przy przepisywaniu dużych dawek ceftriaksonu);
  • ból brzucha;
  • niestrawność;
  • nudności;
  • wymioty;
  • rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy;
  • drozd;
  • zapalenie żył (wraz z wprowadzeniem leków dożylnie);
  • bolesność w miejscu wstrzyknięcia.

Krótka charakterystyka leków

Cefalosporyny w tabletkach mają następujące różnice:

MEDINFO: LEKARZE SĄ ALARMEM! Według najnowszych danych WHO to zakażenie pasożytami prowadzi do pojawienia się prawie wszystkich poważnych chorób u ludzi. Aby się zabezpieczyć, wystarczy dodać kilka kropli do wody... Przeczytaj wywiad z głównym parazytologiem w kraju

    Cephalexin należy do leków pierwszej generacji. Wykazuje wysoką aktywność przeciwko paciorkowcom i gronkowcom. Przepisując go, należy mieć na uwadze, że może dojść do alergii krzyżowej z nietolerancją penicyliny.

Acetyl cefuroksymu należy do drugiej generacji. Antybiotyk występuje pod różnymi nazwami handlowymi: Zinnat, Zinacef, Aksetin. Jest wysoce aktywny przeciwko enterobacteriaceae, moraxella i hemophilus.

Jest przepisywany kilka razy dziennie w przypadku chorób takich jak zapalenie płuc, czyrak, odmiedniczkowe zapalenie nerek. Najczęściej na tle leczenia tym antybiotykiem rozwijają się działania niepożądane, takie jak nudności, wymioty, luźne stolce, zmiany w obrazie krwi obwodowej.

  • Cefiksym należy do leków trzeciej generacji, ma szerokie spektrum działania, dobrze przenika do wszystkich tkanek organizmu, powoduje śmierć Pseudomonas aeruginosa i enterobakterii.
  • Ceftibuten produkowany jest również z leków III generacji w postaci tabletek, które charakteryzują się szerokim zakresem działania terapeutycznego, ma kilka przeciwwskazań (nadwrażliwość i wiek do 6 miesięcy) oraz skutków ubocznych.
  • Cefalosporyny w tabletkach mają kilka zalet:

    1. Nie są niszczone przez enzym beta-laktamazę.
    2. Są proste i łatwe w użyciu. Pacjent może samodzielnie zażyć tabletkę bez pomocy.
    3. Można je leczyć w domu..
    4. Podczas przyjmowania tabletek nie występują powikłania, takie jak zapalenie żył i inne miejscowe reakcje zapalne charakterystyczne dla zastrzyków.

    Lekarz przepisuje leki przeciwbakteryjne z tej grupy w tabletkach dla dorosłych w odpowiedniej dawce, którą dobiera na podstawie ciężkości choroby, przyjmowania innych leków i patologii somatycznych. Czas trwania kuracji wynosi 7-10 dni.

    W pediatrii przepisuje się je w zależności od ciężkości infekcji, wieku i wagi dziecka..

    Aby uzyskać pełniejsze wchłanianie, leki te najlepiej przyjmować po posiłkach. Jednocześnie, aby zapobiec rozwojowi nadkażeń, zaleca się przyjmowanie leków przeciwgrzybiczych i probiotyków.

    Niedopuszczalne jest przyjmowanie leków przeciwbakteryjnych bez konsultacji z lekarzem - tylko specjalista po ocenie stanu pacjenta może przepisać odpowiednią terapię.

    TWOJA RODZINA NIE MOŻE URATOWAĆ SIĘ OD TRWAŁYCH CHORÓB?

    Czy Ty i Twoja rodzina bardzo często chorujecie i jesteście leczeni wyłącznie antybiotykami? Czy wypróbowałeś wiele różnych leków, wydałeś dużo pieniędzy, wysiłku i czasu, a wynik jest zerowy? Są szanse, że leczysz skutek, a nie przyczynę..

    Słaba i obniżona odporność czyni nasz organizm NIEZABEZPIECZONYM. Nie może się oprzeć nie tylko infekcjom, ale także patologicznym procesom wywołującym GUZY I RAK!

    Musimy pilnie podjąć działania! Dlatego zdecydowaliśmy się opublikować ekskluzywny wywiad z Aleksandrem Myasnikowem, w którym dzieli się groszową metodą wzmacniania odporności..